Pronalazak koji prkosi nauci i deli stručnjake
U dubinama arhipelaga Rjukju u Japanu nalazi se jedna od najvećih enigmi moderne arheologije. Poznat širom sveta kao Spomenik Jonaguni, ovaj skup potopljenih kamenih formacija i dalje privlači pažnju naučne zajednice zbog svog nepoznatog porekla. Za jedne je to dokaz napredne civilizacije koja je nestala; za druge, čudo prirodne erozije.
Otkriće se dogodilo 1986. godine, kada je Kihačiro Aratake, ronilac i lokalni turistički vodič, istraživao područje tražeći nova mesta za posmatranje ajkula čekićara. Na oko 25 metara dubine, Aratake nije pronašao koralne grebene, već impozantnu kamenu gromadu sa masivnim stepenicama, pravim uglovima i platformama koje su odmah podsetile na hramove i piramide drevnih civilizacija.
Izgubljeni grad ili hir geologije?
Od svog otkrića pre četiri decenije, struktura je dobila nadimak „Japanska Atlantida“, što je jasna aluzija na mitsko ostrvo koje je pominjao Platon. Slike koje su snimili profesionalni ronioci prikazuju ono što liči na savršeno isklesane terase i glatke površine koje prkose dizajnu koji obično karakteriše podmorsku geologiju.
Glavni zagovornik teorije o ljudskom poreklu je Masaki Kimura, morski geolog i profesor emeritus na Univerzitetu Rjukju. Kimura tvrdi da ove formacije nisu obične stene, već deo potopljenog grada. U svojim istraživanjima, profesor je identifikovao strukture koje, prema njegovoj viziji, podsećaju na dvorce, stadione, pa čak i piramide.
Kimura povezuje ovaj nalaz sa hipotetičkim izgubljenim kontinentom Mu (ili Lemurija). Prema ovoj teoriji, ogromna kopnena masa povezivala je regione Indijskog i Tihog okeana pre nego što ju je progutao okean usled tektonskih pokreta. Iako je moderna nauka odbacila postojanje kontinenta Mu, savršenstvo Jonagunija održava debatu živom.
Naučni skepticizam i prirodni procesi
Ipak, znatan deo naučne zajednice ostaje skeptičan. Geolozi poput Roberta Šoha sa Univerziteta u Bostonu tvrde da je spomenik rezultat prirodnih geoloških procesa. Prema Šohu, stratigrafija peščara ima tendenciju da puca duž ravnih linija, posebno u područjima sa visokom seizmičkom aktivnošću kao što je Japan.
„Ovo je osnovna geologija i klasična stratigrafija peščara, koji teži da puca duž ravnina i pokazuje veoma ravne ivice, naročito u oblasti sa mnogo raseda i tektonske aktivnosti“, objasnio je stručnjak za National Geographic. Pored toga, hronološki podaci sugerišu da bi spomenik mogao biti star između 10.000 i 14.000 godina, što je period u kojem, prema zvaničnoj istoriji, nije postojala ljudska tehnologija sposobna za ovakav poduhvat.
Misterija Jonagunija ostaje kao most između nauke i legende. Dok se ne pronađu definitivni dokazi poput alata ili ljudskih natpisa, ova podvodna piramida će i dalje biti polje borbe između onih koji u njoj vide poslednji trag zaboravljene prošlosti i onih koji je smatraju jednim od najspektakularnijih remek-dela prirodne erozije.
